در ساخت داخل اتوبوس، شکل دهی خلاء و قالب گیری تزریقی دو فرآیند اصلی هستند که هر کدام کاربردهای مناسب خود را دارند. انتخاب مناسب مستلزم در نظر گرفتن اندازه جزء، پیچیدگی ساختاری، الزامات استحکام و هزینه های تولید برای تعادل بین کیفیت و کارایی است.
شکل دهی خلاء (ترموفرمینگ) فرآیندی است که شامل گرم کردن و نرم کردن ورق های پلاستیکی مانند ABS و PVC می شود، سپس آنها را از طریق خلاء به قالب می چسبانند و اجازه می دهند سرد و جامد شوند. مزایای اصلی آن هزینه قالب کم، مساحت شکل دهی بزرگ و سازگاری قوی با سطوح منحنی است که آن را برای-وسعت بزرگ، انحنای-بالا، و قطعات تزئینی ساختاری نسبتاً ساده مناسب می کند. در داخل اتوبوس، اجزای پوششی بزرگ مانند سربرگ ها، پانل های تزئینی دیوار جانبی، روکش های قفسه چمدان، پانل های جانبی کابین راننده و پانل های داخلی عقب برای شکل دهی خلاء مناسب هستند. این اجزا دارای مناطق بزرگ و شکل‌هایی با شیب ملایم هستند. شکل‌دهی خلاء امکان قالب‌گیری یک تکه پانل، کاهش درزها را می‌دهد و ورق‌ها را می‌توان از قبل با سطوحی مانند بافت‌دار یا چرمی{7}}پوشاند که مراحل پردازش پست را ساده‌تر می‌کند. علاوه بر این، اجزایی با بافت نرم، مانند سطوح داشبورد، پانل‌های تزئینی درها، و روکش‌های تزئینی ستون A/B، اغلب با استفاده از شکل‌دهی خلاء ساخته می‌شوند، که سپس با لایه‌های فوم و قاب‌های قالب‌گیری{10}}ترکیب می‌شوند تا زیبایی و راحتی حاصل شود. با این حال، شکل‌دهی خلاء عموماً منجر به ضخامت دیواره ناهموار می‌شود، که آن را برای اجزای ساختاری{12}}حمل بار یا با دقت بالا نامناسب می‌کند.
قالب گیری تزریقی فرآیندی است که در آن پلاستیک مذاب تحت فشار بالا به داخل حفره قالب تزریق می شود، خنک می شود و سپس قالب گیری می شود. با دقت ابعادی بالا، استحکام ساختاری خوب و توانایی ادغام عملکردهای پیچیده مشخص می شود. در فضای داخلی اتوبوس، اجزایی با ساختار پیچیده و نیازمندی‌های دقت بالا، مانند قاب داشبورد، بدنه‌های کنسول مرکزی، زیرلایه‌های پنل درها، دریچه‌های تهویه مطبوع، محفظه‌های پشتی دست و مکانیسم‌های تنظیم صندلی، باید قالب‌گیری تزریقی شوند. این قطعات باید از قطعات الکترونیکی پشتیبانی کنند، لوازم جانبی نصب کنند، یا در مقابل استرس طولانی مدت مقاومت کنند. قطعات قالب‌گیری شده تزریقی دارای استحکام یکنواخت و تحمل‌های ابعادی قابل کنترل در ±0.5 میلی‌متر هستند و الزامات مونتاژ و استفاده را برآورده می‌کنند. در همین حال، قطعات کوچک و دقیق مانند نوارهای تزئینی داخلی، گیره‌ها، براکت‌های نصب و پایه‌های جعبه الکتریکی نیز برای قالب‌گیری تزریقی مناسب هستند که تولید انبوه کارآمد و برآورده کردن الزامات زیبایی‌شناختی را بدون تکمیل سطح ثانویه ممکن می‌سازند. با این حال، قالب‌های تزریقی پرهزینه و زمان‌بر هستند و برای قطعات سفارشی{10}بزرگ یا کوچک{11}}بسیار مناسب نیستند.
به طور خلاصه، انتخاب قسمت‌های داخلی اتوبوس را می‌توان به صورت زیر دسته‌بندی کرد: قسمت‌های بزرگ، مسطح و به شدت تزئینی باید با خلاء-شکل داده شوند. قطعات کوچک، پیچیده و از نظر ساختاری مهم باید تزریق شوند-. شکل‌دهی خلاء برای قطعات تزئینی بزرگ مانند سربرگ‌ها، پانل‌های دیوار جانبی، و روکش‌های قفسه چمدان مناسب است و هزینه کم و جلوه‌های سطح منحنی خوب را ارائه می‌دهد. قالب گیری تزریقی برای قطعات ساختاری مانند قاب داشبورد، کنسول های مرکزی و براکت های دقیق مناسب است و دقت بالا و استحکام قابل اعتمادی را ارائه می دهد. در تولید واقعی، این دو فرآیند اغلب با هم ترکیب می‌شوند، مانند ساختار ترکیبی از "خلاء-پوست شکل‌گرفته + تزریق-قاب تشکیل‌شده، متعادل کردن هزینه، زیبایی‌شناسی و استحکام، و راه‌حل اصلی برای تولید داخلی اتوبوس است.