انتخاب مواد برای فضای داخلی اتوبوس به طور مستقیم ایمنی، راحتی و دوام وسیله نقلیه را تعیین می کند. اصول اصلی سبک وزن، مقاوم در برابر شعله و سازگاری با محیط است. طراحی کلی در درجه اول از پلاستیک استفاده می کند که با پارچه ها، فلزات و مواد دیگر تکمیل می شود و به تعادل علمی بین عملکرد و تجربه مسافر دست می یابد.
پلاستیک ها مواد اصلی برای فضای داخلی اتوبوس هستند که بیش از 70٪ را تشکیل می دهند. با توجه به مزایای سبک وزن، پردازش آسان، مقرون به صرفه{2}}و قابل تنظیم بودن، آنها به طور گسترده در بخش های مختلف داخلی استفاده می شوند. در این میان رزین ABS به دلیل مقاومت بالا در برابر ضربه و قالب گیری آسان، اغلب در قطعات کلیدی مانند اجزای داشبورد، پانل های داخلی درها و دریچه های تهویه مطبوع استفاده می شود. همچنین می‌تواند از طریق رنگ‌آمیزی و چاپ انتقال آب، متعادل کردن زیبایی‌شناسی و عملی بودن، به ظاهر متنوعی دست یابد. آلیاژ PC/ABS استحکام و مقاومت حرارتی بالای رایانه شخصی را با پردازش آسان ABS ترکیب می‌کند و آن را برای قطعاتی که نیاز به مقاومت در برابر دما و ضربه‌های بالا دارند، مانند داشبورد و محفظه چمدان‌های بالای سر، مناسب می‌کند، در حالی که کاملاً استانداردهای بازدارنده شعله{6}} صنعت را رعایت می‌کند. پلی پروپیلن اصلاح شده، به دلیل سبک وزن و مقاومت در برابر خوردگی شیمیایی، بیشتر برای پوسته صندلی، تکیه گاه دست و قاب قفسه چمدان استفاده می شود. پس از تقویت با الیاف شیشه، استحکام و مقاومت در برابر ضربه آن را می توان بیشتر بهبود بخشید و آن را برای سناریوهای استفاده از فرکانس بالا در اتوبوس ها مناسب می کند. پلی وینیل کلراید (PVC) در برابر شعله، مقاوم در برابر سایش و تمیز کردن آسان است، بنابراین اولین انتخاب برای پوشش های کف، درزگیر پنجره ها، و غلاف های دسته سیم است و به طور موثر از هوابندی و ایمنی خودرو در برابر آتش اطمینان می دهد. پلی کربنات، با شفافیت بالا و مقاومت در برابر ضربه، اغلب در پارتیشن های قفسه چمدان، متعادل کردن نیازهای مشاهده و قابلیت های محافظتی استفاده می شود.
علاوه بر پلاستیک، پارچه و مواد نرم نیز آسایش مسافران را تضمین می کند. روکش صندلی عمدتاً از پارچه‌های-مقاوم و مقاوم در برابر شعله- یا چرم مصنوعی استفاده می‌کند که حس لامسه و دوام را متعادل می‌کند. برخی از مدل ها نیز از پارچه های بازیافتی سازگار با محیط زیست استفاده می کنند که اصول سبز را در بر می گیرد. هدلینر اغلب از مواد جاذب-نابافته-ضد اشتعال یا صدای کامپوزیت{7}}ترکیب شده با یک لایه فوم پلی اورتان استفاده می‌کند که هم عایق حرارتی و هم کاهش صدا را به دست می‌آورد و در عین حال وزن خودرو را نیز کاهش می‌دهد، بنابراین به اهداف سبک‌سازی دست می‌یابد.
فلزات و مواد لاستیکی به عنوان تکیه گاه کمکی عمل می کنند و محافظت آب بندی را فراهم می کنند. آلیاژهای آلومینیوم، به دلیل استحکام بالا و وزن سبک، در سازه‌های باربر مانند کانال‌های هوا و قاب‌ها استفاده می‌شوند. در برخی مناطق نیز از پانل‌های آلومینیومی کامپوزیت مقاوم در برابر شعله{3} برای افزایش عایق حرارتی و مقاومت در برابر آتش استفاده می‌شود. لاستیک ترموپلاستیک تکیه‌گاه‌ها را می‌پوشاند، مقاومت در برابر لغزش، مقاومت در برابر سایش و احساس راحتی را ایجاد می‌کند، در حالی که پلی وینیل کلراید برای آب‌بندی درب‌ها و پنجره‌ها برای اطمینان از هوابندی خودرو استفاده می‌شود.
همه مواد داخلی باید استانداردهای سختگیرانه ای داشته باشند، نه تنها استانداردهای مربوط به اشتعال پذیری را رعایت کنند و استفاده از بازدارنده های شعله هالوژنه را ممنوع کنند، بلکه دارای خواص ضد پیری، مقاومت در برابر اشعه ماوراء بنفش و ویژگی های آسان برای تمیز کردن{-- باشند، مناسب برای دمای بالا و فرکانس بالا در داخل خودرو. امروزه، با توسعه اتوبوس‌های انرژی جدید، مواد جدیدی مانند پلاستیک‌های تقویت‌شده با فیبر کربن و پلاستیک‌های مبتنی بر زیست{6}}به‌تدریج اعمال می‌شوند و فضای داخلی اتوبوس‌ها را به سمت مسیری سبزتر، هوشمندتر و پایدارتر سوق می‌دهند.